Ko‘pchilik uni millionlab odamlar hayotini o‘zgartirgan shaxs sifatida kutib oldi va bu e’tirofga munosib. Ammo o‘zimizda hashar bilan yo‘l, ko‘prik, masjid va maktablar qurayotgan, yetim-yesirni bag‘riga olayotgan, bemorlar dardiga malham bo‘layotgan saxovatpeshalar ozmi? Xorijiy blogerning ezgu ishlarini bilamizu, o‘z mahallamizdagi saxovatpeshalarni tanimaymiz.

Ayrim qonun hujjatlariga o‘zgartirish va qo‘shimchalar kiritildi.

Nutqi ravon, talaffuzi sodda va tushunarli bo‘lsin, aytmoqchi  bo‘lgan fikrlarini tushunish boshqalar uchun qiyin bo‘lmasin.

Bu yosh avlodning huquq-tartibot, huquqiy me’yorlar, qonunlar  borasidagi  tushunchalarini yemirmaydimi? Mavzuning o‘ylantiradigan jihati shunda.

Kichkina qizim bilan do‘konlarni aylana turib, o‘yinchoqlar do‘koni ro‘parasidan chiqib qoldik. Qizim o‘yinchoq o‘ynaydigan yoshdan o‘tib qolgan bo‘lsada, nima uchundir biror o‘yinchoq olib berib xursand qilgim keldi va do‘kon eshigidan mo‘raladim. To‘g‘risini aytadigan bo‘lsam, do‘konning ochiq eshiklaridan ichkaridagi sevimli o‘yinchog‘imga ko‘zim tushib qoldi va qizimga olib berish fikri uyg‘ondi.

Sotuvchi pullarga qarab, jilmaydi-da, «kerakmas» degandek qo‘lini siltadi.

Mahallada bitta bolaning noto‘g‘ri yo‘lga kirishi ham favqulodda holat bo‘lishi kerak.

U zodagon, aslzoda qizlar uchun mo‘ljallangan maktabda tarbiya olgan.

 – Oshxona pichog‘ini nega o‘zing bilan maktabga olib kelding? – Oldindan kelisholmay keladigan sinfdoshim bor, o‘shani qo‘rqitish uchun...

Tez-tez o‘qituvchilar bolalarni urgani haqidagi xabarlarga ko‘zim tushadi.   Shunday paytda ko‘pchilik o‘qituvchini oqlaydi. Men esa doimo o‘quvchilarni o‘ylayman.