Беш ёш. Мен беш ёшлик пайтимни эсласам, кўз олдимга шифтдан тушиб кетган қалдирғоч боласи келади. Ўшанда ўша митти жониворнинг тақдирига чидолмай, неча кунлаб ачиниб, кўз ёш тўккандим. Беш ёшли боланинг идроки шунчалик беғубор, шунчалик соф ва раҳмдил бўлади. У дунёдаги ҳар бир тирик жоннинг оғриғини ўзиникидек ҳис қилади. Унинг олами фақат меҳрдан, эртаклардан ва беғубор орзулардан иборат.

Аммо бугун... Намангандаги ўша беш ёшли митти фариштанинг беғубор оламини ваҳшийларча чил-чил қилишди. Биз қалдирғочнинг боласи ерга тушса йиғлайдиган тарбиядан, ўз гўдагини ҳимоя қила олмайдиган, жамиятда махлуқларни вояга етказадиган даражага қандай келиб қолдик?

Беш ёш — ҳали ҳаёт нималигини, ёмонлик нелигини билмайдиган давр. Бу ёшда боланинг энг катта дарди ўйинчоғи синиши ёки капалакнинг учиб кетиши бўлиши керак эди. Аммо қайсидир бир махлуқнинг нафси сабаб, бир мурғак қалбнинг бутун умри, софлиги ва болалиги куйиб кул бўлди. Бу зулм фақат у гўдакка эмас, бутун инсониятга, миллатнинг юзига туширилган қора доғдир! Митти қалдирғоч беғубор болаликнинг рамзи эди. Бугун эса ўша қалдирғочнинг қанотларини синдиришди.

Бугун мен яна ўша беш ёшли гўдакдек ҳайронман ва бир нарсани ақлимга сиғдиролмаяпман: қандай қилиб?

Қандай қилиб инсон бу ваҳшийликка қўл уриши мумкин?! Бугун жамиятимиздаги мана шундай иблислар борлиги учун, гўдакларни ҳимоя қила олмаётганимиз учун, эркак бўлганимдан уяламан ва бошим ерга теккунча эгик. Номуси топталган фариштагина эмас, бугун бутун миллатнинг виждони зўрланди. Кечир бизни, болажоним... Биз сени асролмадик. Бу ваҳшийликка жим туриш — жиноятга шерик бўлишдир! Махлуқлар энг олий жазога маҳкум этилиши шарт, токи ер юзида беш ёшли қалдирғочларнинг қаноти бошқа ҳеч қачон синмасин!