Комила Боймуродова: «Мен ишлашдан уяладиган, лекин тиланишдан ор қилмайдиганлардан безорман!»
Баъзан инсоннинг ютуқларини кўриб унинг бу даражага етишида ким ёки нима сабаб бўлган деб ўйлаб қоласан. Бугунги суҳбатдошим билан гаплашиш асносида бир ҳақиқатни англадим: инсонни яхши томонга ўзгартирадиган, унинг иродасини тоблайдиган энг катта куч – бу муҳит экан.
Ўзбеклигимдан фахрланаман... Ўзбеклигимдан уяламан...
Мен шу миллатнинг вакилиман, бир бўлагиман. Ҳар бир ютуғига қувонаман, қусурига ачинаман. Ҳар бир вакили мен учун азиз, яхшиси ҳам, ёмони ҳам. Миллатим феъли шунчалар ранг-барангки, таърифида китоблар битса арзийди. Унинг ўзига хос қирралари яққол намоён бўлаверганидан дунёга танилиб улгурган.
