Zamonaviy texnologiyani eplasang – maza, eplolmasang – bemaza bo‘lib qolar ekan...

Oradan qancha yil o‘tib ketdi. Ammo qayerda, qachon yo‘lim bozorga tushdi deguncha, darhol shu savdoyi odamni eslayman. Men uni ko‘rmaganman, ammo u hozir ham qayerdadir, darvoza yonida chordona qurib o‘tirib, qotib-qotib kulayotganday tuyuladi, «Hoy jinnilar» deyayotganday bo‘ladi.

Shaharning eng malakali uqalovchi hamshirasiga iltimos tushdi: yetti yoshga to‘lgan bo‘lsa-da, haliyam yurolmayotgan bolakayni muolaja qilish kerak.

O‘shanda men ham yosh, e’tiborga muhtoj edim. Mehrga muhtojlikmi, men internet orqali boshqa bir erkakka bog‘lanib qoldim. Erimga xiyonatim oshkor bo‘lgan kun erim o‘zini butunlay yo‘qotdi. Chunki, sevib turmush qurganmiz.

To‘y dabdabali o‘tdi. Kelinchak bunday baxtni xayoliga ham keltirmagandi. Hayhotdek hovli joy, ko‘p qavatli dang‘illama uy, qo‘sha-qo‘sha mashinalar...

U juda yomon odam. Qo‘pol, qo‘rs, odamovi, mas’uliyatsiz...

Sotuvchi do‘kon eshigi oldida tushkun kayfiyatda turgan yoshi kattaroq yigitni ovutyapti.  Yigit ham gap-so‘ziga qaraganda, buxorolik emas. «Ha-a, ukajon, zerikmang, bir-ikki soatcha ishlasam, sizga yo‘lkiraga yordamlashaman. Endi har qanday vaziyat bo‘ladi-da, odamda. Mening ham uch nafar farzandim bor. Ikki nafari musofir yurtda o‘qiydi. Vaziyatingizni tushunaman», – derdi samimiyat bilan.

Boshlang‘ich sinfda o‘qirdim. Uyda telefon jiringladi. Yugurib borib go‘shakni oldim: otamning yaqin o‘rtog‘i Karim amaki ekan. U ham otamga o‘xshab o‘qituvchi. Haqiqiy o‘qituvchi.

Onam kambag‘al oilaning farzandi bo‘lgan. Kelin bo‘lib tushganida otamning tutqanoq kasali borligini bilmagan ekan. Akamdan keyin men dunyoga kelganman. Amakimning o‘g‘li Sardor bilan ketma-ket tug‘ilganmiz. Biz tug‘ilgan yilimiz bobom vafot etgan ekan.

Muallifning qariyb 30 yillik (1990–2023) ushbu ijod mahsuli Hindiston janubida yashovchi musulmon ayollari va qizlarining og‘ir hayotidan hikoya qiladi.