Amerikada “Olti barmoqlilar jamiyati”, “47-razmerdan katta poyafzal kiyadigan erkaklar uyushmasi”, “Kunora xotinlaridan kaltak yeydigan erlar klubi” va hokazolar borligini gazetalardan o‘qiganmiz. Xo‘sh, ulardan qayerimiz kam?

Uch kun o‘tdi. Uch kundan beri uni kutaman. Yo‘llariga intizorman... Mana uning tabarruk eshigi. Ko‘zlarim mo‘ltillab 20 daqiqadan beri kutib o‘tiribman: eshik yopiq.

«Yaxshi ish qilmadimov, – dedim o‘zimcha xijolat bo‘lib. – Ha, zarari yo‘q, bir pasdan keyin qo‘ng‘iroq qilib, sizga birinchi aprel hazili qilgandim», deb qo‘yarman degan qarorga keldim.

Bu voqea Sivas tumanlaridan birida bo‘lib o‘tgan. Men aniq joyini aytmayman, negaki qahramonimizni u o‘lkalarda hamma yaxshi taniydi.

«Men yutqazgan odam bilan o‘ynamayman» deya bir oz tarang qilib turaman-da, keyin donalarni qayta tera boshlayman. Rahmim kelganidan ba’zan atay qolib bersammikin, deb qo‘yaman.

U shahar telefon stansiyasiga ikka marotaba borib, u yerda telefon apparatining narxi va uni o‘rnatish shartlari haqida vazminlik bilan, erinmay surishtirdi.

Yo‘lda har xil odamlar bilan tanishib ketish juda maza bo‘ladi-da! Siz mutlaqo notanish kishilarning ichki olamiga kirasiz. Go‘yo yangi bir mamlakatni kashf qilganday zavqlanib ketasiz.

General yuzini sekin men tomon burdi, sinchiklab qaradi va qartalarni polga tushirib yubordi. U lab-lunjini imillab yig‘ishtirgach, tilga kirdi.

Bu g‘alati voqeani esa Petrograd fabrikalaridan birining ishchisi aytib bergan edi. U familiyasini keltirmasligimizni iltimos qilgandi.

Qahramonlarimiz tuni bilan kuymalanib, alla-pallada uxladilar. Ertasi kuni yakshanba bo‘lgani uchun bemalol yotaverdilar. Odatda gavjum, sershovqin yotoqxona ayni tong pallasida nogoh sokin bo‘lib qoladi.