Барчамизнинг хонадонимизда шундай бир кичик жой бор, масалан, шкаф бурчаги, стол тортмаси, балкон ёки кичик омборхона. Биз у ерни камдан-кам ҳолларда очамиз ва асосан «кун келиб керак бўлиб қолиши мумкин» бўлган нарсаларни яшириш учун фойдаланамиз. Аслида эса, булар воз кечиб, ташлаб юборишга кўзимиз қиймаётган кераксиз буюмлардир.

Сиз ҳам “йўқ” дея олмайдиганларданмисиз? Кўпчилик буни оддий мулойимлик деб ўйлайди. Аммо психологларнинг айтишича, доим ҳаммага қулай бўлиб яшаш инсонни ич-ичидан аста-секин кемира бошлайди.

Ваҳоланки, ўқишга кира олмаслик бахтсизлик эмас.

Ўзини тафтиш қилмаган инсон учун бошқа кишини ўзгартиришнинг мутлақо кераги йўқ.

Безовталик кўпинча нотўғри фикрлардан келиб чиқади. “Энг ёмони нима?” деб эмас, “Энг эҳтимолий натижа нима?” деб ўйланг. Бу – когнитив-кундалик терапиянинг асосий усулидир.

Айбдорлик ҳисси кўпайган сари фарзандли бўлиш имконияти ҳам камайиб боради. Гап шундаки, бундай одам ички норозилиги билан бирга Худога шукр қилмасдан, аксинча, «Қачон фарзанд берасан, берасанми ўзи?» дея уни койиган бўляпти...

Бундай контентни томоша қилганда мияда стресс гормонлари ошиб кетади, яъни кортизол ва адреналин.

Мақсад сари интилишда албатта қийинчиликлар бўлади, бунинг устига икки-уч марта қоқилишлар бор. Пессимистлар шундан қўрқиб, ишнинг салбий томонини ўйлайверади ва... ҳаракатсизликни афзал кўради. Ёки тошқин дарёдан оқиб, уммонга тушиши керак бўлса, уммонни орзу қилади-ю, аммо тошқин дарёдан ўтишни истамайди.

“Мен кимман” деган саволни “мен қандай кўринаман”, деган савол билан алмаштириб қўймоқда.

Ҳар доим қарз сўраб, нолиб яшаш ўз ҳаёти учун жавобгарликни зиммасига олишни хоҳламаган инсонларга хосдир.