Бундай контентни томоша қилганда мияда стресс гормонлари ошиб кетади, яъни кортизол ва адреналин.

Мақсад сари интилишда албатта қийинчиликлар бўлади, бунинг устига икки-уч марта қоқилишлар бор. Пессимистлар шундан қўрқиб, ишнинг салбий томонини ўйлайверади ва... ҳаракатсизликни афзал кўради. Ёки тошқин дарёдан оқиб, уммонга тушиши керак бўлса, уммонни орзу қилади-ю, аммо тошқин дарёдан ўтишни истамайди.

“Мен кимман” деган саволни “мен қандай кўринаман”, деган савол билан алмаштириб қўймоқда.

Ҳар доим қарз сўраб, нолиб яшаш ўз ҳаёти учун жавобгарликни зиммасига олишни хоҳламаган инсонларга хосдир.

Танқидий фикрлайдиган одам муваффақият бу — тизимли меҳнат, хатолар ва вақт маҳсули эканини билади. Тафаккури оқсаган одам эса сабаб-оқибат қонунларини инкор қилади. У тез, осон ва оғриқсиз йўлни қидиради. Коучлар айнан шу “тезкор натижа” иллюзиясини сотадилар.

Бугунги айтмоқчи бўлганимиз қарғишнинг кучи ҳақида эмас... унга бошқа томондан қараш, айтайлик қарғаётган одам нима йўқотадию нима топади? Йўқ бу мақола қарғиш нотўғри бўлса ўзига қайтиши ёки яқинига “уриши” ҳақида ҳам эмас...

Психолог сифатида шуни айтишим мумкин: бу масала шунчаки йўтал, аллергия ва ўпка касалликлари муаммоси эмас. Тадқиқотлар шуни кўрсатадаки, биз ҳар куни нафас олаётган энг майда чанг зарралари миямизга кириб боришгача қодир.

Хавф-хатар деганда хаёлингизга биринчи навбатда нималар келади?

Охирги пайтларда учинчи кўзни очишга қизиқувчилар кўпайиб кетди. Ҳатто фалон сўм тўлов қилсангиз, учинчи кўзингизни очиб бераман, деётганлар ҳам йўқ эмас. Аслида бу қанчалик тўғри? Ҳаммадан ҳафа инсон руҳан тайёр бўлмасдан туриб учинчи кўзни очтирса, нималар бўлади?

Мақола қанча фахрий ёрлиқ олганимда эмас... ёрлиқларсиз, муваффақиятларсиз яшаш мумкинлиги тажрибасини ҳам ҳис қилаётганимда.