Siz ham “yo‘q” deya olmaydiganlardanmisiz? Ko‘pchilik buni oddiy muloyimlik deb o‘ylaydi. Ammo psixologlarning aytishicha, doim hammaga qulay bo‘lib yashash — insonni ich-ichidan asta-sekin kemira boshlaydi. Nega ba’zi odamlar rad eta olmaydi? Bu odat qanday qilib ichki g‘azab va ruhiy charchoqqa aylanadi? Eng asosiysi — bundan qanday chiqish mumkin? Quyidagi maqolada aynan shu haqda.

Vaholanki, o‘qishga kira olmaslik baxtsizlik emas.

O‘zini taftish qilmagan inson uchun boshqa kishini o‘zgartirishning mutlaqo keragi yo‘q.

Bezovtalik ko‘pincha noto‘g‘ri fikrlardan kelib chiqadi. “Eng yomoni nima?” deb emas, “Eng ehtimoliy natija nima?” deb o‘ylang. Bu – kognitiv-kundalik terapiyaning asosiy usulidir.

Aybdorlik hissi ko‘paygan sari farzandli bo‘lish imkoniyati ham kamayib boradi. Gap shundaki, bunday odam ichki noroziligi bilan birga Xudoga shukr qilmasdan, aksincha, «Qachon farzand berasan, berasanmi o‘zi?» deya uni koyigan bo‘lyapti...

Bunday kontentni tomosha qilganda miyada stress gormonlari oshib ketadi, ya’ni kortizol va adrenalin.

Maqsad sari intilishda albatta qiyinchiliklar bo‘ladi, buning ustiga ikki-uch marta qoqilishlar bor. Pessimistlar shundan qo‘rqib, ishning salbiy tomonini o‘ylayveradi va... harakatsizlikni afzal ko‘radi. Yoki toshqin daryodan oqib, ummonga tushishi kerak bo‘lsa, ummonni orzu qiladi-yu, ammo toshqin daryodan o‘tishni istamaydi.

“Men kimman” degan savolni “men qanday ko‘rinaman”, degan savol bilan almashtirib qo‘ymoqda.

Har doim qarz so‘rab, nolib yashash o‘z hayoti uchun javobgarlikni zimmasiga olishni xohlamagan insonlarga xosdir.

Tanqidiy fikrlaydigan odam muvaffaqiyat bu — tizimli mehnat, xatolar va vaqt mahsuli ekanini biladi. Tafakkuri oqsagan odam esa sabab-oqibat qonunlarini inkor qiladi. U tez, oson va og‘riqsiz yo‘lni qidiradi. Kouchlar aynan shu “tezkor natija” illyuziyasini sotadilar.