Bugungi aytmoqchi bo‘lganimiz qarg‘ishning kuchi haqida emas... unga boshqa tomondan qarash, aytaylik qarg‘ayotgan odam nima yo‘qotadiyu nima topadi? Yo‘q bu maqola qarg‘ish noto‘g‘ri bo‘lsa o‘ziga qaytishi yoki yaqiniga “urishi” haqida ham emas...

Psixolog sifatida shuni aytishim mumkin: bu masala shunchaki yo‘tal, allergiya va o‘pka kasalliklari muammosi emas. Tadqiqotlar shuni ko‘rsatadaki, biz har kuni nafas olayotgan eng mayda chang zarralari miyamizga kirib borishgacha qodir.

Xavf-xatar deganda xayolingizga birinchi navbatda nimalar keladi?

Oxirgi paytlarda uchinchi ko‘zni ochishga qiziquvchilar ko‘payib ketdi. Hatto falon so‘m to‘lov qilsangiz, uchinchi ko‘zingizni ochib beraman, deyotganlar ham yo‘q emas. Aslida bu qanchalik to‘g‘ri? Hammadan hafa inson ruhan tayyor bo‘lmasdan turib uchinchi ko‘zni ochtirsa, nimalar bo‘ladi?

Maqola qancha faxriy yorliq olganimda emas... yorliqlarsiz, muvaffaqiyatlarsiz yashash mumkinligi tajribasini ham his qilayotganimda.

Masalan ba’zilar «Men muvaffaqiyatsizman» degan fikr girdobidan chiqa olmaydi. Bu fikr uni rostdan ham omad sari qadam tashlashga qo‘ymaydi. Keyingi paytda shakllanayotgan qarashlarimizga xos yana bir necha fikrlar borki, bular ham to‘laqonli, xavotirsiz yashashimizga to‘sqinlik qilishi mumkin.

Dofamin – miyadagi mukofot, rag‘batlantirish tizimi uchun javobgar neyrotransmitter bo‘lib, u motivatsiya, baxt va lazzat hissini boshqaradi.

O‘sha keladigan kun ya’ni baxtli kelajak yorqin intizorlik holatiga tushiradigan qandaydir muhim voqea bilan boshlanishi kerak go‘yo. Shu bois ko‘pchilik, yorqin lahzalarni kutib, hozir, ayni damdagi zavqni unutib qo‘yishadi.

Bunday holatlarga jamoatchilikning jim turishi, befarqligi yolg‘onning ijtimoiy oqibatlaridan doimiy ko‘z yumishga olib keladi.

Sohibjamol «baxtli» bo‘ladi, lekin nimaning hisobiga? Nima uchun bunday syujetlar xavfli?